رباعی شمارهٔ ۱۷ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت کسی اشاره می‌کند که به نظر او همواره در سلامت و نیکی بوده است. او متوجه می‌شود که این فرد در دل خود، عواطف عمیق و دردهایی پنهان دارد. شاعر با توصیفی از موهای او به شکل شعلۀ آتش و ناله‌های دلbroken بر سر هر کدام از آن‌ها، نشان می‌دهد که زیبایی ظاهری نمی‌تواند خالی از غم و مشکلات درونی باشد.