رباعی شمارهٔ ۲ عرفی
عرفی شیرازی / رباعیها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای کرده زبون، ناز شجاع تو، مرا
افکنده به صد رنج، نزاع تو، مرا
تا خیزم و آرمت در آغوش اجل
گشته است به تکلیف وداع تو مرا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر از معشوقی صحبت می‌کند که با زبان شیرین و نازش دل عاشق را به زحمت انداخته است. شاعر به نوعی به رنج و سختی‌ای که از جدایی معشوق متحمل شده، اشاره می‌کند و این‌که از این وضعیت به شوق دیدن معشوق برمی‌خیزد. در نهایت، این حسی از وداع و جدایی را به تصویر می‌کشد که در آغوش مرگ هم حکم‌فرماست.