رباعی شمارهٔ ۴۸ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

عرفی در این شعر به عشق و درد دل اشاره دارد. او می‌گوید که عشق باعث شده دلش به شدت دچار رنج شود و این رنج همراه با فراموشی است. خون گله، نماد درد و غم، با شراب نسیان ترکیب شده که نشان‌دهنده فراموشی و تسکین موقت است. او تأکید می‌کند که این خون نه از زخم و نه از خاک نشأت می‌گیرد و گل نیز به خاطر وزش باد پژمرده شده است. به طور کلی، شعر به تضاد بین عشق، غم و فراموشی می‌پردازد.