رباعی شمارهٔ ۶۰ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر اشتیاق و حسرت شاعر به لبان معشوق است. شاعر می‌گوید که شوق لبان معشوق او را از صبر و آرامش دور کرده و طعم تلخ عشق را با شیرینی لبخند او ترکیب کرده است. همچنین، بیان می‌شود که اگرچه زمان مرگ محتوم است، لیکن عشق و محبت همچنان زندگی را حیات می‌بخشد.