رباعی شمارهٔ ۶۵ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به تقابل معصیت و رحمت خداوند اشاره می‌کند. او از یک سو با گناهانی که کرده، احساس ناامیدی دارد و از سوی دیگر به عاطفت و محبت خداوند که به او امید و آرامش می‌دهد، اشاره می‌کند. همچنین به این نکته تاکید می‌کند که در سختی‌ها و عذاب‌های دنیا، محبت و دلسوزی خدا می‌تواند نجات‌بخش باشد و بهشت را در دل انسان‌ها زنده نگه دارد. به عبارت دیگر، عشق و رحمت الهی می‌تواند بر تلخی‌ها و زخم‌های زندگی غلبه کند.