رباعی شمارهٔ ۸۲ عرفی
عرفی شیرازی / رباعیها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
رفتم به جنازهٔ یک تن که فسرد
صد سال ز باغ عیش گل چید و بمرد
گفتم چه برون برد از این باغ و بهار
گفتا دل پر خون که تو هم خواهی برد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به جنازه‌ای اشاره می‌کند که پس از یک زندگی طولانی و لذت‌بردن از زیبایی‌های طبیعت، مرده است. او از جنازه می‌پرسد که چه چیزی از این باغ و بهار با خود برده است و پاسخ می‌گیرد که دل پر از خون و غم را با خود برده است، در حالی که او هم روزی به این سرنوشت دچار خواهد شد. این شعر به زودگذر بودن زندگی و لذت‌ها اشاره دارد.