رباعی شمارهٔ ۹۴ عرفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش و تمجید از مقام و بزرگی یک پادشاه می‌پردازد. او می‌گوید که نفسی که به مبارکی پادشاه می‌وزد، همچون باغی پر از نعمت خواهد بود و عمر او به گلستانی از بقا تبدیل خواهد شد. شاعر همچنین ابراز تاسف می‌کند که لب‌های آستانه دولت پادشاه به عنوان نشانه‌ای از احترام و ارادت، با لب‌های او بوسیده خواهد شد.