نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

بخش ۷۶ - ابوبکر الطَّمَستانی ابوعلی عثمانی

ابوعلی حسن بن احمد عثمانی / باب دوم

و از این طایفه بود ابوبکر الطَّمَستانی، صحبت ابراهیم الدّباغ و پیران دیگر کرده بود و یگانۀ وقت بود بعلم و حال، وفات او اندر نشابور بود پس از سنۀ اربعین و ثلثمایه.

ابوبکر طَمَستانی گوید نعمتِ بزرگترین، بیرون آمدنست از نفس و نفس بزرگترین حجابی است میان تو با خدای.

منصوربن عبداللّه الاصفهانی گوید ابوبکر طمستانی گفت هرگاه که دلرا همّتی بود اندر وقت ویرا عقوبت کنند.

هم او گوید راه پیداست و کتاب و سنّت در میان ماست و فضل صحابه معلومست از آنک سابق بودند بهجرت و صحبت رسول صَلَّی اللّهُ عَلَیْهِ وسَلَّمَ و هرکه از ما صحبت کتاب و سنّة کند و خویشتن و خلق را بشناسد و بدل با خدای هجرت کند او صادق و مصیب بود.

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ابوبکر الطمستانی یکی از شخصیت‌های مهم در تاریخ اسلام بود که درباره علم و حال خود پس از وفاتش در نشابور صحبت کرده است. او تأکید می‌کند که بزرگ‌ترین نعمت، خروج از نفس است و نفس بزرگ‌ترین مانع برای نزدیکی به خداوند محسوب می‌شود. همچنین، او به اهمیت همت در دل اشاره کرده و می‌گوید که هر کسی که بر اساس کتاب و سنت عمل کند و خود را بشناسد، می‌تواند به خداوند نزدیک‌تر شود و در واقع صادق و درست‌کار خواهد بود.