بخش ۱۷ - بَوادِه و هُجُوم ابوعلی عثمانی
ابوعلی حسن بن احمد عثمانی / باب سوم
و از آن جمله بَوادِه و هُجُوم است، بواده آن بود کی ناگاه اندر دلت افتد از غیب بر سبیل وهلت، اندوهی واجب کند یا شادی. و هجوم آن بود که بر دل آید بقوّت وقت بی کسب تو، و مختلف بود اندر انواع بحسب قوۀ وارد و ضعف او، و ازیشان بعضی باشند کی بواده ایشانرا از حال خویش بگرداند و هواجم در ایشان تصرف کنند و گروهی باشند که قوّت آن دارند که هیچ حال ایشان را بنگرداند و ایشان سادات وقت باشند چنانک شاعر گوید شعر:
لاتَهْتَدی نُوَبُ الزَّمانِ اِلَیْهِمِ
وَلَهُم عَلَی الخَطبِ الجَلیلِ لِجامُ
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
متن به بررسی دو حالت احساسی به نام "بواده" و "هجوم" می‌پردازد. بواده به وضعیتی اشاره دارد که ناگهان احساس اندوه یا شادی در دل فرد ایجاد می‌شود، بدون اینکه خود فرد تاثیری در آن داشته باشد. از طرف دیگر، هجوم به حالتی گفته می‌شود که احساسات به طور ناگهانی و قوی بر فرد غلبه می‌کند. این حالات می‌توانند به شدت و ضعف فرد بستگی داشته باشند. بعضی از افراد ممکن است نتوانند تحت تأثیر این احساسات قرار بگیرند و به آرامی آنها را مدیریت کنند، در حالی که برای دیگران این احساسات ممکن است تغییرات مستقیمی در وضعیت آنها ایجاد کند. در این زمینه، شاعر به سادگی زندگی سادات و حالات خاص آنها اشاره می‌کند.