شمارهٔ ۱۱۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که خرابی و ویرانی ناشی از عشق خداوند باعث آبادانی و رشد می‌شود. شاعر در غم معشوق خود احساس شادی می‌کند و از اینکه در بندگی او آزاد است، به وجد آمده است. او اشاره دارد که هیچ بنده‌ای چنین احساسی از آزادی در بندگی نداشته است.