الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

Name: الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی
Author: اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — کی عقل به سر حدِّ جمالِ تو رسد
شمارهٔ ۴ — هر چند که روشنی فزاید خورشید
شمارهٔ ۶ — دل گفت که ای جانِ من آن زهره کِراست
شمارهٔ ۷ — در دایرهٔ وجود موجود تویی
شمارهٔ ۱ — در دیدهٔ هرک توتیای تو بود
شمارهٔ ۳ — انصاف ز اختلافِ ایامِ فرق
شمارهٔ ۸ — یاری که منزّه آمد از شبه و بدل
شمارهٔ ۵ — این سودا را نمی‌توان کرد نهان
شمارهٔ ۱۴ — آتش نزند در دل ما الّا او
شمارهٔ ۹ — مشغولِ هوا تو را کجا بشناسد
شمارهٔ ۱۱ — پیدا و نهان و شادی و غم همه اوست
شمارهٔ ۱۲ — تا با خلقی، تو بی‌گمان بی‌دینی
شمارهٔ ۱۵ — هر دل که به میدانِ هوای تو بتاخت
شمارهٔ ۱۰ — آن را که دلش خانهٔ توحید بود
شمارهٔ ۱۶ — آنجا که سراپردهٔ اِجلالِ جَلال
شمارهٔ ۱۳ — مؤمن که به صدق ازو نرنجد چیزی
شمارهٔ ۱۹ — در نفی تو خلق را امان نتوان داد
شمارهٔ ۲۰ — ای دوست تو را زان به عیان نتوان دید
شمارهٔ ۲۳ — خواهی که ببینی دلِ کارآگه را
شمارهٔ ۱۸ — عقل ارچه همه علوم‌ها می‌داند
شمارهٔ ۲۲ — من گرچه سزای راهِ درگاه نیم
شمارهٔ ۲۴ — خواهی که به منزل برسانی ره را
شمارهٔ ۱۷ — خود را چو نمود او نه خیال است و نه طیف
شمارهٔ ۲۱ — گفتم که ز رخ پردهٔ عزّت بردار
شمارهٔ ۲۶ — زنهار تو ای دل ز خدا آگه باش
شمارهٔ ۲۷ — لا همچو نهنگ در کمین است ببین
شمارهٔ ۲۸ — مسکین دل من به وصل والا نرسید
شمارهٔ ۲۹ — چون شخص به نورِ ذکر بینا گردد
شمارهٔ ۳۲ — خود را تو قباپوش کن و ذاکر باش
شمارهٔ ۳۰ — تا بتوانی مدام می باش به ذکر
شمارهٔ ۳۱ — از ذکر شود خانهٔ فکرت معمور
شمارهٔ ۲۵ — در ذاتِ مقدّست کسی را ره نیست
شمارهٔ ۳۷ — دردی است در این دلم که درمانش نیست
شمارهٔ ۳۴ — مجنون پریشان توَم دستم گیر
شمارهٔ ۳۹ — با ضربت قهر تو نعیم است عذاب
شمارهٔ ۳۸ — پای آبله و دست تهی، سینه کباب
شمارهٔ ۴۰ — لطف تو و قهر تو همیشه به هم است
شمارهٔ ۳۶ — یا رب بپذیر از کرم آوردهٔ ما
شمارهٔ ۳۵ — در کتم عدم چو برگزیدی ما را
شمارهٔ ۳۳ — دل آن نفس از معرفت آکنده شود
شمارهٔ ۴۳ — یا رب زبد و نیک جهانم بستان
شمارهٔ ۴۴ — یا رب تو به فضل خویش موزونم کن
شمارهٔ ۴۸ — یا رب ما را زخود هراسان گردان
شمارهٔ ۴۵ — یا رب ز سرشک رخ زر و سیمم ده
شمارهٔ ۴۱ — یا رب تو مرا عاشق صادق گردان
شمارهٔ ۴۷ — یا رب تو مرا زخواب بیداری ده
شمارهٔ ۴۲ — یا رب تو مرا بُوی دلی روزی کن
شمارهٔ ۴۶ — یا رب من اگر چه عاصی و گمراهم
شمارهٔ ۵۱ — یا رب تو مرا به آبرو فرمان بخش
شمارهٔ ۵۳ — یا رب تو مرا به خلق محتاج مکن
شمارهٔ ۵۲ — یا رب تو مرا به هیچ مغرور مکن
شمارهٔ ۵۵ — یا رب زقناعتم توانگر گردان
شمارهٔ ۴۹ — یا رب تو مرا به ژنده ارزانی دار
شمارهٔ ۵۶ — یا رب تو دل مرا مصفّا گردان
شمارهٔ ۵۰ — یا رب تو نگه دار دلم را از غیر
شمارهٔ ۵۴ — یا رب همه عمرم پی دین تو دوان
شمارهٔ ۵۸ — یا رب به خودم هیچ نفس وامگذار
شمارهٔ ۵۷ — یا رب زشراب عشق سرمستم کن
شمارهٔ ۶۱ — هر چند که در شهر به رندی فاشم
شمارهٔ ۶۰ — در سایهٔ رحمت تو خورشید شویم
شمارهٔ ۶۳ — عمری گشتم شیفته و آواره
شمارهٔ ۵۹ — از عشق تو هر لحظه فغان در بندم
شمارهٔ ۶۲ — ای از کرم تو خلق را امن و امان
شمارهٔ ۶۴ — ای در طلب تو عاقلان دیوانه
شمارهٔ ۶۷ — از خلق نه کاهد نه فزاید کاری
شمارهٔ ۶۸ — ای از ره لطف راعی هر رَمه تو
شمارهٔ ۶۹ — ای آنک دوای دردمندان دانی
شمارهٔ ۷۲ — بی باد تو آب و گل ما هیچ بود
شمارهٔ ۷۰ — ای راهنمای راه خوبان ازل
شمارهٔ ۶۵ — ای در دو نفس صد گنه از من دیده
شمارهٔ ۶۶ — گشتم به هوس گِرد بد و نیک بسی
شمارهٔ ۷۱ — چندانک نگاه می کنم از چپ و راست
شمارهٔ ۷۸ — بر جان منت دسترسی نیست که نیست
شمارهٔ ۷۷ — چون معترفم بدانچ سرمستی هست
شمارهٔ ۷۳ — ای خدمت تو سعادت و پیروزی
شمارهٔ ۸۰ — کس نیست که چون من زتو دل تافته نیست
شمارهٔ ۷۹ — بیچاره دل شکسته چون بستهٔ تست
شمارهٔ ۷۴ — هر جا[ن] که شنیده است ندای دردت
شمارهٔ ۷۶ — توفیق کسی را که موافق باشد
شمارهٔ ۷۵ — آنها که درین جهان زغوغا برهند
شمارهٔ ۸۱ — تا خاک تو کحل دیدهٔ ما گردد
شمارهٔ ۸۵ — یا رب تو حلاوتی به جانم برسان
شمارهٔ ۸۲ — بر من در رحمت که گشاید جز تو
شمارهٔ ۸۴ — من خواجهٔ عالمم تو معبود منی
شمارهٔ ۸۷ — یا دم بی غم مرا تو بی غم گردان
شمارهٔ ۸۳ — در دیدهٔ دیده ام تویی بینایی
شمارهٔ ۸۸ — ای در عالم عیان تر از هر چه عیان
شمارهٔ ۸۶ — ای لطف تو زهر نیستی را تریاک
شمارهٔ ۸۹ — بردارد اگر بر درش افکنده شویم
شمارهٔ ۹۲ — ای مایهٔ رهبری و گمراهی تو
شمارهٔ ۹۱ — ای آنک تو را همه صفت احسان است
شمارهٔ ۹۳ — گه خسته دل و سوخته خرمن باشم
شمارهٔ ۹۰ — زین گونه که حال ماست ای بار خدای
شمارهٔ ۹۶ — ای آنک به دوست جان دشمن بخشی
شمارهٔ ۹۴ — ای آنک برِ تو قدر دارد آهی
شمارهٔ ۹۵ — دل پرتو لطف تست رایش بفزای
شمارهٔ ۹۸ — یا رب مددی زلطف تعیینم کن
شمارهٔ ۹۹ — آنجا که نه پیدا نه نهان در گنجد
شمارهٔ ۱۰۰ — لطفی بکنی عنایت از سر گیری
شمارهٔ ۱۰۴ — ای خالق هر توانگر و هر درویش
شمارهٔ ۱۰۲ — از لطف تو هیچ بنده نومید نشد
شمارهٔ ۹۷ — در راه توَم گر زیم و گر میرم
شمارهٔ ۱۰۳ — فرمان فرمان اگر فرستی شاید
شمارهٔ ۱۰۱ — بنیاد دل ما غم تو ویران کرد
شمارهٔ ۱۰۶ — چون من به تو دادم دل و دین بس باشد
شمارهٔ ۱۰۹ — ای جان مرا امید جاوید به تو
شمارهٔ ۱۰۷ — من لوح دل از جمله امانی شستم
شمارهٔ ۱۱۲ — از خاک ره خود آبم ارزانی دار
شمارهٔ ۱۱۱ — از عقل بلند اگر نیم پستم گیر
شمارهٔ ۱۰۵ — در آتش عشق رنگ دل بزاید
شمارهٔ ۱۱۰ — ای از تو خرابی سبب آبادی
شمارهٔ ۱۰۸ — مقصود میان من و تو پنهان است
شمارهٔ ۱۱۸ — یا رب مگذارم اینچنین بی حاصل
شمارهٔ ۱۱۷ — ای از دو جهان به حسن و زیبایی فاش
شمارهٔ ۱۱۳ — از تست فتاده در خلایق شر و شور
شمارهٔ ۱۲۰ — از درد سر خویش ندانم چونم
شمارهٔ ۱۱۹ — گر غمگینم چو از توَم دلشادم
شمارهٔ ۱۱۴ — ای از همه بی نیاز و ای بنده نواز
شمارهٔ ۱۱۵ — نه چارهٔ آنک با تو گردم همراز
شمارهٔ ۱۱۶ — ای آنک تو را به هیچ کس نیست نیاز
شمارهٔ ۱۲۳ — در حضرت تو صدق و نیاز آوردم
شمارهٔ ۱۲۷ — خاصیت قرآن تو ندانی شاید
شمارهٔ ۱۲۸ — بگذر زمکان و کون عالم به طلسم
شمارهٔ ۱۲۱ — ای از پی دیدنت منوّر چشمم
شمارهٔ ۱۲۲ — آن را که فراموش نئی یادش کن
شمارهٔ ۱۲۴ — ای از پی لطف تو دل من نگران
شمارهٔ ۱۲۵ — ای از کرم تو خلق را امن و امان
شمارهٔ ۱۲۶ — استاد چو صانع آمد و چابک دست
شمارهٔ ۱۲۹ - نعت النبوة — فرمان ده ملک انبیا کیست؟ تویی
شمارهٔ ۱۳۱ - نعت النبوة — من خود به چه دل زنم دم سودایش
شمارهٔ ۱۳۵ - امیرالمؤمنین حسین علیه صلوات الله — ای آنکه چو تو شهی زمانه بنزاد
شمارهٔ ۱۳۳ - امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه صلوات الله — ای نسخهٔ نامهٔ الهی که تویی
شمارهٔ ۱۳۰ - نعت النبوة — صدری که چو بدر کرد عالم انور
شمارهٔ ۱۳۴ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات الله — ای گوهر فضل و علم و دریای علوم
شمارهٔ ۱۳۶ - امیرالمؤمنین حسن علیه صلوات الله — ای ماه زحسن خلق تو یافته بهر
شمارهٔ ۱۳۲ - نعت النبوة — جز در غم تو شادی من نفزاید
شمارهٔ ۱۳۸ - التّوکّل — عشّاق به فضل آشنایان تواند
شمارهٔ ۱۳۷ - التّوکّل — او را خواهی از زن و فرزند ببُر
شمارهٔ ۱۴۰ - الرّضا و التّسلیم — اقسمت بمن رجوت ان یدنیکم
شمارهٔ ۱۳۹ - التّوکّل — رزّاق یکی است هر که جز او مرزوق
شمارهٔ ۱۴۱ - الرّضا و التّسلیم — تقدیر چو سابق است تعلیم چه سود
شمارهٔ ۱۴۳ - الرّضا و التّسلیم — جز حق حَکَمی که حکم را شاید نیست
شمارهٔ ۱۴۴ - الرّضا و التّسلیم — راضی چو نئی بدانچ او با تو کند
شمارهٔ ۱۴۲ - الرّضا و التّسلیم — خواهی که خدا هرچ نکو با تو کند
شمارهٔ ۱۴۵ - الرّضا و التّسلیم — ایزد همه کار بد و نیکو داند
شمارهٔ ۱۴۸ - الرّضا و التّسلیم — می کن ستمی و هر چه بادا بادا
شمارهٔ ۱۵۰ - الرّضا و التّسلیم — تو بر دل من حکم روانی می کن
شمارهٔ ۱۵۲ - الرّضا و التّسلیم — تا بتوانم به ترک غمها سازم
شمارهٔ ۱۴۶ - الرّضا و التّسلیم — آنجا که سعادت است چه تسبیح و چه چنگ
شمارهٔ ۱۵۱ - الرّضا و التّسلیم — تو به دانی دوای جانم کردن
شمارهٔ ۱۴۷ - الرّضا و التّسلیم — گر هست سعادتت چه شکّر چه شرنگ
شمارهٔ ۱۴۹ - الرّضا و التّسلیم — گر کِشتهٔ ما غم آورد غم دِرَویم
شمارهٔ ۱۵۳ - الرّضا و التّسلیم — ای دل نه همه ساله شکر باید خورد
شمارهٔ ۱۵۷ - الرّضا و التّسلیم — با قوّت پیل مور می باید بود
شمارهٔ ۱۵۸ - الرّضا و التّسلیم — ایّام دلم گرچه به غم می گذرد
شمارهٔ ۱۵۹ - الرّضا و التّسلیم — تا من باشم زپیش رویت نشوم
شمارهٔ ۱۶۰ - الرّضا و التّسلیم — گر یار جفا کند پسندیدهٔ ماست
شمارهٔ ۱۵۴ - الرّضا و التّسلیم — چون از خُم تست می چه صافی و چه درد
شمارهٔ ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیم — ای گشته به اسباب غمت جانم شاد
شمارهٔ ۱۵۶ - الرّضا و التّسلیم — چون کار زاندازه نخواهد افزود
شمارهٔ ۱۶۵ - الرّضا و التّسلیم — هر جان که شنیده است ندای غم تو
شمارهٔ ۱۶۶ - الرّضا و التّسلیم — تو زنده نئی مگر به جان غم او
شمارهٔ ۱۶۲ - الرّضا و التّسلیم — در دیدن روی یار اگر چشم شوی
شمارهٔ ۱۶۷ - الرّضا و التّسلیم — من خاک تو در چشم خرد می‌آرم
شمارهٔ ۱۶۴ - الرّضا و التّسلیم — ای دل طلب یار به مشتاقی کن
شمارهٔ ۱۶۱ - الرّضا و التّسلیم — گر واقفی ای مرد به هر اسراری
شمارهٔ ۱۶۳ - الرّضا و التّسلیم — تا برد به غارت غمت از من دل و دین
شمارهٔ ۱۶۸ - الرّضا و التّسلیم — چون کار به جدّ و جهد ما برناید
شمارهٔ ۱۷۰ - الرّضا و التّسلیم — تا هست نشان گفت و گویی با تو
شمارهٔ ۱۶۹ - الرّضا و التّسلیم — در راه طلب عُجب خطایی است بزرگ
شمارهٔ ۱۷۱ - الرّضا و التّسلیم — تسلیم و رضا به زشت کیشان ندهند
شمارهٔ ۱۷۲ - الرّضا و التّسلیم — با دادهٔ حق اگر تو راضی باشی
شمارهٔ ۱۷۶ - الاسرار — زان پیش که ما طفیل آدم بودیم
شمارهٔ ۱۷۳ - الرّضا و التّسلیم — آن کس که به بندگی قرارش باشد
شمارهٔ ۱۷۴ - الاسرار — در نقطهٔ خویشتن مرا مشکلهاست
شمارهٔ ۱۷۵ - الاسرار — روحی که منزّه است از عالم خاک
شمارهٔ ۱۸۰ - الاسرار — آن دم که بهم زدیم تنها من و تو
شمارهٔ ۱۸۱ - الاسرار — روزت بستودم و نمی دانستم
شمارهٔ ۱۷۹ - الاسرار — در خود نگر ار نئی تو واقف زجهان
شمارهٔ ۱۷۷ - الاسرار — پرسیدم از آن کسی که برهان داند
شمارهٔ ۱۸۲ - الاسرار — آنها که همی دهند نادیده نشان
شمارهٔ ۱۸۴ - الاسرار — در دیدهٔ ما نگر جمال حق بین
شمارهٔ ۱۸۳ - الاسرار — قومی به گمان فتاده اندر ره دین
شمارهٔ ۱۷۸ - الاسرار — در دایرهٔ وجود بی سهو و سقط
شمارهٔ ۱۸۷ - الاسرار — ای دل تو درین واقعه دمسازی کن
شمارهٔ ۱۸۸ - الاسرار — هر دل نبود قابل اسرار خدا
شمارهٔ ۱۸۵ - الاسرار — تا با خودم از هر دو جهان بیرونم
شمارهٔ ۱۹۰ - الاسرار — مردان چو حدیث وصل جانان شنوند
شمارهٔ ۱۹۱ - الاسرار — دُرّی است ثمین که آن به سفتن ناید
شمارهٔ ۱۸۶ - الاسرار — شبهای دراز با غمت می سازم
شمارهٔ ۱۸۹ - الاسرار — آن قوم که راه بین فتادند و شدند
شمارهٔ ۱۹۲ - الاسرار — تا خواجه زنور خویش منفک نشود
شمارهٔ ۱۹۴ - الاسرار — عقل از ره تو حدیث افسانه برد
شمارهٔ ۱۹۵ - الاسرار — او را زدرون خانه دردی باید
شمارهٔ ۱۹۹ - الاسرار — کو دل که بگوید نفسی اسرارش
شمارهٔ ۱۹۷ - الاسرار — افتاد مرا با سر زلفین تو کار
شمارهٔ ۱۹۸ - الاسرار — هر دل که خبردار شد از اسرارش
شمارهٔ ۱۹۶ - الاسرار — در بادیهٔ وصال آن شهره نگار
شمارهٔ ۲۰۰ - الاسرار — زنهار به گفت و گوی [منشین به] او باش
شمارهٔ ۱۹۳ - الاسرار — در عالم عشق هر که را یار بود
شمارهٔ ۲۰۸ - القضا و القدر — بنیاد وجود سخت سست افتاده است
شمارهٔ ۲۰۷ - القضا و القدر — کار قدر از چون و چرا بیرون است
شمارهٔ ۲۰۶ - القضا و القدر — در مطبخ عشق پاکبازان قضا
شمارهٔ ۲۰۳ - الاسرار — در دل سخنت چو جان نگه می دارم
شمارهٔ ۲۰۵ - القضا و القدر — واقف نشود کسی بر اسرار قضا
شمارهٔ ۲۰۱ - الاسرار — چون آینه کرد صفّه ای را نقّاش
شمارهٔ ۲۰۴ - العرفان — از بهر شناختن نکو کن خود را
شمارهٔ ۲۰۲ - الاسرار — این راز درونی مشمر کاری خُرد
شمارهٔ ۲۱۲ - القضا و القدر — تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
شمارهٔ ۲۱۴ - القضا و القدر — چون سرّ قدر طعمهٔ ابدال شود
شمارهٔ ۲۱۵ - القضا و القدر — از قرب بعید شوق باید بودن
شمارهٔ ۲۱۶ - القضا و القدر — هر چند که عقل داری و دیده و هوش
شمارهٔ ۲۱۱ - القضا و القدر — سرّ قدر از جهانیان پنهان است
شمارهٔ ۲۱۰ - القضا و القدر — نقاش ازل چو نقشها می پرداخت
شمارهٔ ۲۱۳ - القضا و القدر — خوش باش که در ازل بپرداخته اند
شمارهٔ ۲۰۹ - القضا و القدر — نیکی و بدی که در نهاد بشر است
شمارهٔ ۲۱۹ - القضا و القدر — بر رهگذرم هزار جا دام نهی
شمارهٔ ۲۲۰ - القضا و القدر — من خواهم راز آشکارا نکنم
شمارهٔ ۲۲۴ - التّقدیر — آنها که زاسرار سخن می گویند
شمارهٔ ۲۲۱ - القضا و القدر — شمشیر فلک پاره کند جوشن‌ها
شمارهٔ ۲۱۸ - القضا و القدر — بر هرچ نهم دل که چنان خواهد بود
شمارهٔ ۲۱۷ - القضا و القدر — محکوم قضا که بنده خوانند او را
شمارهٔ ۲۲۳ - التّقدیر — از دیده دل من ارچه پرنورتر است
شمارهٔ ۲۲۲ - القضا و القدر — چون دایرهٔ وجود من بنهادند
شمارهٔ ۲۲۹ - الخوف — آن راهزنان که راه ناگه بزنند
شمارهٔ ۲۳۲ - الخوف — من در پی عشق تو چه پویم که کیم
شمارهٔ ۲۳۱ - الخوف — دم با که زنم کنون که همدم بنماند
شمارهٔ ۲۳۰ - الخوف — انعام تو هر گرسنه را می پرورد
شمارهٔ ۲۲۶ - التّقدیر — حکمی که ازو چاره نباشد پرهیز
شمارهٔ ۲۲۷ - التّقدیر — ای دل اگرت هست خرد راهنما
شمارهٔ ۲۲۵ - التّقدیر — یک تن بنمای در جهان از زن و مرد
شمارهٔ ۲۲۸ - الخوف — قد کنت اقول لا ابالی بجفا
شمارهٔ ۲۳۸ - الخوف — دستی نه که از دل گرهی برگیرد
شمارهٔ ۲۳۷ - الخوف — گر کس دارد زنیک و بد خواه امید
شمارهٔ ۲۳۹ - الخوف — تا رهبر تو طبع بدآموز بود
شمارهٔ ۲۳۳ - الخوف — در عشق زهمنشین بد می ترسم
شمارهٔ ۲۳۴ - الخوف — بی روی تو خونابه چکاند چشمم
شمارهٔ ۲۳۵ - الخوف — نی همچو منت به عمر یاری خیزد
شمارهٔ ۲۴۰ - الخوف — ای دل طمع وصل به بیهوده مدار
شمارهٔ ۲۳۶ - الخوف — او را که همه ملک جهان بس نبود
شمارهٔ ۲۴۲ - الخوف — ماییم که دم عشق تو پیوسته زنیم
شمارهٔ ۲۴۱ - الخوف — بردار نظر زدیگران تا خود باش
شمارهٔ ۲۴۵ - الخوف — هرگز به وصال چون تو یاری برسم
شمارهٔ ۲۴۷ - الخوف — ماییم درِ هیچ صوابی نزده
شمارهٔ ۲۴۳ - الخوف — فریاد از آنچ نیست و می خوانندم
شمارهٔ ۲۴۴ - الخوف — تا ظن نبری کز آن جهان می ترسم
شمارهٔ ۲۴۶ - الخوف — انصاف همی دهم که بس بی کارم
شمارهٔ ۲۴۸ - الخوف — رخسار به خون دیده باید شستن
شمارهٔ ۲۵۶ - الرجاء — آن کس که نبوّت به شبانی بخشد
شمارهٔ ۲۵۴ - الرجاء — با رنگ ز تیغ او دلم نزداید
شمارهٔ ۲۵۰ - الرجاء — بنیاد دل ما غم تو ویران کرد
شمارهٔ ۲۵۲ - الرجاء — بی جام چو جمشید نمی شاید بود
شمارهٔ ۲۵۱ - الرجاء — با هر درمم اگر دو صد بدره بود
شمارهٔ ۲۴۹ - الرجاء — آنجا سخنی زهر نوایی نخرند
شمارهٔ ۲۵۵ - الرجاء — چون قطرهٔ مهر او چکیدن گیرد
شمارهٔ ۲۵۳ - الرجاء — بی ذل کسی به پادشایی نرسد
شمارهٔ ۲۶۰ - الرجاء — از لطف تو هیچ بنده نومید نشد
شمارهٔ ۲۶۱ - الرجاء — گر در عمل عشق به کاری برسم
شمارهٔ ۲۶۴ - الرجاء — دعوی طلب گرچه مجاز است از تو
شمارهٔ ۲۶۲ - الرجاء — تا چند به هجر تو مشوش باشم
شمارهٔ ۲۶۳ - الرجاء — بنگر که چنین ما به چه تدبیر شدیم
شمارهٔ ۲۵۹ - الرجاء — چون از سر جد پای نهادی در کار
شمارهٔ ۲۵۸ - الرجاء — راه تو به جز تو دیگری ننماید
شمارهٔ ۲۵۷ - الرجاء — چون کار به جهد و جدّ تو برناید
شمارهٔ ۲۶۵ - الرجاء — ماییم به عشق تو تولّا کرده
شمارهٔ ۲۶۶ - الرجاء — ملک تو نکاهد ار مرا بنوازی