شمارهٔ ۱۲۲ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن را که فراموش نئی یادش کن
پیوسته غم تو می خورد شادش کن
در عشق تو پیر گشت رنجش منمای
در بندگیت به مزد آزادش کن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به یادآوری محبت و توجه به کسی که فراموش شده، دعوت می‌کند. او می‌خواهد که غم این فرد از بین برود و با شادی و محبت، دل او را شاد کند. همچنین اشاره می‌کند که نباید باعث رنجش او شد، بلکه باید با خدمت و محبت، او را آزاد و خوشحال کند.