شمارهٔ ۱۲۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خواننده می‌خواهد که از دنیای مادی و زمان فراتر برود و به یک شناخت عمیق‌تری از هستی و حقیقت برسد. او تاکید می‌کند که باید به ذات واقعی چیزها توجه کرد و از محدود کردن خود به نام‌ها و اشکال ظاهری پرهیز کرد. به عبارتی، باید از جسم و جوهر فراتر رفته و به معرفت واقعی دست یافت.