نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۴۴ - الرّضا و التّسلیم اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

راضی چو نئی بدانچ او با تو کند

آن کن که خوش آیدت چو رو با تو کند

خود با تسلیم و [با] رضا کن تا دیو

از تو برمد فرشته خو با تو کند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت تسلیم و رضایت در برابر شرایط اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر فردی با تو خوب رفتار کند، باید هم تو هم به او خوبی کنی. همچنین، اگر خود را با تسلیم و رضا بسازی، دیو (نماد شر) از تو دور خواهد شد و فرشته (نماد خوبی) به تو نزدیک می‌شود. به عبارت دیگر، درک و پذیرش شرایط می‌تواند به بهبود روابط و ایجاد دوستی‌های مثبت منجر شود.