شمارهٔ ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیم اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای گشته به اسباب غمت جانم شاد
از درد تو هرگز دل من سور مباد
هر کس که نمیرد چو من اندر پایت
او خود نبود زنده که هرگز مزیاد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از غم و درد محبوب سخن می‌گوید و به او اشاره می‌کند که اگر کسی مانند او در عشق و محبت به پای محبوبش نمی‌افتد، پس او در واقع زنده نیست. شاعر همچنین ابراز می‌کند که با وجود غم عشق، دلش شاد است و آرزو دارد که هیچ‌کس به اندازه او در رنج و زجر نباشد.