شمارهٔ ۱۶۳ - الرّضا و التّسلیم اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزلی از شاعر بیان می‌کند که عشق و غم معشوق همه‌ چیز او را به تسخیر درآورده است. او از دست دادن دل و دین خود و همچنین از فقدان مهر و کین با دیگران سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که در گذشته دنیایی، دل، جان و تن داشته، اما اکنون این‌ها همه در دست معشوق است و از ترس آینده نگران است.