نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸ اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

عقل ارچه همه علوم‌ها می‌داند

در دانشِ تو رسد فرو می‌ماند

ای دوست تویی که هستی خود دانی

آن کیست تو را چنان که هستی داند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که هرچند عقل و دانش می‌توانند بسیاری از علوم را فرا بگیرند، اما در شناخت خود انسان ناتوانند. او به دوستش می‌گوید که تو تنها کسی هستی که می‌دانی واقعاً چه کسی هستی و چه ویژگی‌هایی داری. در نتیجه، شناخت واقعی انسان به خود او بستگی دارد.