شمارهٔ ۲۰۶ - القضا و القدر اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویرسازی از عشق و پاکی می‌پردازد. او به نماد غربیل اشاره می‌کند که خوب و بد را از هم جدا می‌کند. به نوعی، عشق همچون چشمه‌ای است که موجب مستی و شیدایی می‌شود و در نهایت شاعر از حالت مستی و شور و شوق خود و دیگران صحبت می‌کند.