شمارهٔ ۲۳۴ - الخوف اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از عمق درد و اندوه ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید. چشمش به خاطر نبودن معشوق، خیس از اشک است و تنها کاری که می‌تواند کند، گریه کردن است. او از این می‌ترسد که حسرت دیدار معشوق همیشه در چشمانش باقی بماند و هرگز ناپدید نشود.