شمارهٔ ۳۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بیان احساسات خود می‌پردازد و می‌گوید که عذاب ناشی از قهر خدا را به مثابهٔ نعیم می‌داند و نوشیدن شراب محبت الهی را بالاتر از آب زلال می‌شمارد. او به محدودیت‌های انسانی در رسیدن به درک درست اشاره می‌کند و از خداوند درخواست می‌کند که همگی را با لطف و رحمت خود در آغوش گیرد.