شمارهٔ ۴۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که برای او بوی دل‌انگیزی به ارمغان آورد و در قلبش اقامت کند. او احساس می‌کند که عمرش به سرعت گذشت و هیچ دستاوردی ندارد، بنابراین از خدا می‌خواهد که او را به معنای واقعی غنی و پربار کند.