نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۴ اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

یا رب تو به فضل خویش موزونم کن

وز دست فضول خویش بیرونم کن

لطف تو به هیچ بخششی کم نشود

چون بیم کمیت نیست افزونم کن

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد که با رحمت و لطف خود او را متعادل و بهتری تحت تأثیر قرار دهد و از اشتباهات و گناهان خود دور کند. او تأکید می‌کند که لطف الهی هیچ‌گاه کم نخواهد شد و از خدا می‌خواهد که بر نعمت‌هایش بیفزاید.