شمارهٔ ۷۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بیان حسرت و دل‌تنگی خود می‌پردازد. او از چشم و دل خود شکایت می‌کند که به او می‌گویند در این شهر چیزهای کم‌تری را جست‌وجو کند. او اشاره می‌کند که در این شهر، بی‌خانمان‌ها و ویرانی‌های زیادی وجود دارد و این موضوع باعث ناراحتی اوست. در واقع، ابیات نشان‌دهنده‌ی تنهایی و ناامیدی شاعر در مواجهه با واقعیت‌های تلخ زندگی است.