الباب العاشر: البهاریات — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۲ — گل آمد و توبهٔ خلایق بشکست
• شمارهٔ ۱ — هنگام بهار آمد و من بی رخ یار
• شمارهٔ ۴ — ای دلشدگان رخت به بستان آرید
• شمارهٔ ۳ — شد زنده زمین مرده از لطف بهار
• شمارهٔ ۷ — می گرچه به هر جای لطیف است، مخور
• شمارهٔ ۸ — رهوار طرب تاخته گیر، آخر چه
• شمارهٔ ۵ — گل را چه محل کاو رخ زیبا دارد
• شمارهٔ ۱۲ — بی می همه نوبهار عالم دی تست
• شمارهٔ ۶ — گل گفت که من ظریف و شهر آرایم
• شمارهٔ ۹ — تا چند زنی تو از خیال مستی
• شمارهٔ ۱۰ — ای خورده شراب از قدح مشتاقی
• شمارهٔ ۱۱ — رو باده و بنگ را بکن در باقی
• شمارهٔ ۲۰ — رقص آن نبود که هر زمان برخیزی
• شمارهٔ ۱۸ — تا ظن نبری که راه حق بی ادبی است
• شمارهٔ ۱۹ — خواهی که بری تو گوی میدان سماع
• شمارهٔ ۱۷ — آن را بود از سماع کامی حاصل
• شمارهٔ ۱۵ — هر کاو زخری سبزک آید خورشش
• شمارهٔ ۱۴ — حالی خواهی چنانک حال مردان
• شمارهٔ ۱۶ — این خوش پسران خوی پلنگ آوردند
• شمارهٔ ۱۳ — آبی که خللهای دماغ انگیزد
• شمارهٔ ۲۳ — هر صاحب دل که او بر آلت باشد
• شمارهٔ ۲۴ — هان تا تو مدام دل به مستی ندهی
• شمارهٔ ۲۱ — در عشق زدیده اشک باید سفتن
• شمارهٔ ۲۵ — جانا چو نئی نیک، بدآموز مباش
• شمارهٔ ۲۶ — این سکّهٔ زر بین که به پول افتاده است
• شمارهٔ ۲۲ — در راه طلب دیدهٔ خود را خون کن
• شمارهٔ ۲۷ — در عالم عشق عقیل کُل مدهوش است
• شمارهٔ ۲۸ — امشب طرب تمام در دلها نیست
• شمارهٔ ۳۵ — عقّال به جز پیروی دل نکنند
• شمارهٔ ۳۴ — در رقص بتم چو آستین تر می کرد
• شمارهٔ ۳۳ — عشقت به بهانه ای به سر شاید برد
• شمارهٔ ۳۶ — در راه میان رهروان فرق بود
• شمارهٔ ۳۰ — ما را زطرب نصیب از آن امشب نیست
• شمارهٔ ۲۹ — امشب زطرب هیچ اثر پیدا نیست
• شمارهٔ ۳۲ — درویش به رقص دست از آن افشاند
• شمارهٔ ۳۱ — در مذهب ما سماع و مهمانی نیست
• شمارهٔ ۴۲ — در مجمع عشق او صلایی باید
• شمارهٔ ۴۱ — جنبیدن درویش مجازی نبود
• شمارهٔ ۴۳ — ای دل به طبیعت نفسی یکتا شو
• شمارهٔ ۴۴ — بوی دم جان از دم نی می شنوم
• شمارهٔ ۳۹ — دل وقت سماع بوی دلدار برد
• شمارهٔ ۳۸ — بدبخت کسی بود که خدمت نکند
• شمارهٔ ۴۰ — هرگه که مرا سوی تو آهنگ بود
• شمارهٔ ۳۷ — در راه حقیقتی مجازی شاید
• شمارهٔ ۴۵ — ای دل تو ز نی نالَه و افغان بشنو
• شمارهٔ ۴۶ — بی روی تو دل کیست چه کار آید ازو
• شمارهٔ ۴۷ — بوی دم عشق از نفس نی بشنو
• شمارهٔ ۵۲ — نی گفت سر نالهٔ من آن داند
• شمارهٔ ۴۹ — نی نکتهٔ عشق را زجان می گوید
• شمارهٔ ۴۸ — بشنو که نی اسرار نهان می گوید
• شمارهٔ ۵۰ — سالک چو مدام از خودی خود خیزد
• شمارهٔ ۵۱ — با نی گفتم تو را که فریاد زکیست
• شمارهٔ ۵۸ — شمعی که مبارز است و تمکین دارد
• شمارهٔ ۵۷ — شمعم که چو خاطرم مشوّش گردد
• شمارهٔ ۵۶ — ما بر لگن عشق سواریم چو شمع
• شمارهٔ ۵۴ — هر ناله که نی زپرده بیرون آرد
• شمارهٔ ۵۵ — ای قول تو چون زنگله در عالم فاش
• شمارهٔ ۶۰ — ای شمع هوای دلفروزی داری
• شمارهٔ ۵۹ — شمعا هستی به سوختن ارزانی
• شمارهٔ ۵۳ — نی بر سر آب و جویها می روید
• شمارهٔ ۶۱ — ای خواجه اگرتو نوش لبها بینی
• شمارهٔ ۶۲ — در هستی اگر به عمر نوحی برسی
• شمارهٔ ۶۳ — خواهی که برین قصّهٔ مشکل برسی
• شمارهٔ ۶۴ — از کار برفته چونک با کار شوی
• شمارهٔ ۶۶ — جا[ئ]ت سلیمان یوم العرض قبّرةٌ
• شمارهٔ ۶۷ — از جهل بود زیره به کرمان بردن
• شمارهٔ ۶۸ — نظمی که به راستی چو وحی اش دانند
• شمارهٔ ۶۵ — دوش از سر خستگی مرا خواب ربود
• شمارهٔ ۷۲ — آهم چو شنید گفت بر من به دو جو
• شمارهٔ ۷۳ — بیمار تو را درد نباشد، باشد
• شمارهٔ ۷۰ — گفتم چشمم گفت سرابی کم گیر
• شمارهٔ ۶۹ — گفتم که دلم گفت پریشان باشد
• شمارهٔ ۷۱ — گفتم که منم گفت بکن استغفار