شمارهٔ ۱۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال ناخوشی که پس از نوشیدن باده به او دست داده، سخن می‌گوید. ساقی او را در آغوش می‌گیرد و با یادآوری تجربیات ملال‌آور و نامناسبی از زندگی در خانقاه و خرقه، به این نتیجه می‌رسد که تنها به شادی در کنار دوستان و میخانه توجه کند.