شمارهٔ ۱۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان حال و احوال خسته‌ها و آوارگان می‌پردازد. او اشاره می‌کند که هر کسی که در مصیبت و درد به سر می‌برد، به نوعی رابطی با او دارد. همچنین، این افراد چونان شاگردان او هستند و درد و رنجشان انعکاسی از آموزه‌های اوست. در حقیقت، شاعر به نوعی همدردی و احساس همبستگی با این افراد اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که آن‌ها از درون، به نوعی از او متاثر شده و آموزه‌هایش را در زندگی‌شان به همراه دارند.