شمارهٔ ۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تجربه‌های خود در زندگی صحبت می‌کند. او با پوشیدن لباس نماز به نوعی به تقوا و دین‌داری اشاره می‌کند، اما در عین حال به می ناب (شراب) نیز اشاره دارد که نمادی از لذت و رهایی است. او شاید به دنبال یافتن معنا و هدف در زندگی است و به این نتیجه می‌رسد که عمرش را در مدرسه‌ها (به معنای پیروی از ساختارها و قواعد) صرف کرده و اکنون در جستجوی سکونت و دوستی در خرابات (محل معاشرت اهل عشق و می) می‌باشد.