شمارهٔ ۲۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت از عشق و زیبایی معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که تا زمانی که چهره معشوق مانند آتش درخشید، خوشبختی او تنها به یک بوسه محدود بود. اما اکنون که از زیبایی معشوق خبری نیست و او دچار پشیمانی شده است، دیگر چیزی برای جبران و سود از دست رفته وجود ندارد.