شمارهٔ ۶۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عادت شخصی اشاره می‌کند که وعده‌های بی‌اساسی می‌دهد و در عین حال، با شیرینی کلامش زهرآلود می‌شود. او همچنین از دل دادن به زیبایی معشوقش سخن می‌گوید، حتی اگر این دل دادن به معنای درد و شکست باشد. به عبارتی، عشق و احساسات در عین زیبایی، می‌توانند به انسان آسیب بزنند.