شمارهٔ ۸۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از عشق و زیبایی محبوبش سخن می‌گوید. او به خاطر آرایش و زیبایی معشوق، سر خود را بر پاهای او می‌گذارد و از او می‌خواهد که زلفش را از پای او بردارد تا بتواند سرش را از زمین بلند کند. این ابیات نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات عاشقانه و تسلیت دل شاعر به خاطر وجود زیبایی محبوب است.