شمارهٔ ۹۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به احساس درد و اندوه شاعر اشاره دارند. شاعر از تاثیر عشق و خشم لبی که آتش می‌زند سخن می‌گوید و می‌گوید که اشک‌هایش همه چیز را پاک می‌کنند. دل او که مانند باد از دستش رفته، حالا در پای معشوقش به خاک افتاده و به ذلت رسیده است. این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق و ناکامی شاعر در رابطه‌اش است.