شمارهٔ ۹۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق عشق و جنون اشاره دارد. شاعر می‌گوید که در عشق تو، عقل و دیوانگی به هم آمیخته‌اند و فضاهایی مانند مسجد و بتخانه به یکدیگر نزدیک شده‌اند. در عشق تو، همگان از جان خود گذشته‌اند و عاشقانه به پای تو افتاده‌اند، همچون شمع و پروانه که به یکدیگر وابسته‌اند.