شمارهٔ ۱۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از گذر عمر و بی‌فایده بودن آن سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که عمرش، همچون ماهی امید، از بین رفته و به انتها رسیده است. او افسوس می‌خورد که زمان با ارزشی را به بیهودگی از دست داده است.