الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ — خواهی که بیابد دل تو ملک ابد
• شمارهٔ ۲ — پیوسته چو باشی تو به بازی مشغول
• شمارهٔ ۳ — از عمر عزیز خود دریغا که بسی
• شمارهٔ ۱۱ — ماهی امید عمرم از شست برفت
• شمارهٔ ۵ — بستردنی است هر چه بنگاشته ام
• شمارهٔ ۹ — چون رفت رقیب عمر دریاب ای دل
• شمارهٔ ۱۰ — دردا که به هرزه زندگانی بگذشت
• شمارهٔ ۴ — گیرم که دل از بدی نمی پالایی
• شمارهٔ ۶ — هر لحظه دلم در طلب دلداری
• شمارهٔ ۸ — در عمر درنگ نیست ممکن، بشتاب
• شمارهٔ ۷ — یکچند دویدیم نه بر راه صواب
• شمارهٔ ۱۷ — چون جمله خطا کنی صوابت چه بود
• شمارهٔ ۱۶ — بی قدر دلا چو خاک کو خواهی شد
• شمارهٔ ۱۸ — شد عمر خراب زار رو برنامد
• شمارهٔ ۱۳ — در دیده زسودای تو دودی دارم
• شمارهٔ ۱۲ — جان گر به تن آباد بود هیچ بود
• شمارهٔ ۱۹ — گر می خواهی که روز و شب گردی شاد
• شمارهٔ ۱۵ — عمری که به یاد این و آن می‌گذرد
• شمارهٔ ۱۴ — قومی شده تازنده به اسرار جهان
• شمارهٔ ۲۲ — خود را تو اگر عشوه دمادم ندهی
• شمارهٔ ۲۰ — بر اهل هنر کار پریشان بهتر
• شمارهٔ ۲۴ — از بند خود ار دلم رهایی یابد
• شمارهٔ ۲۵ — آدم که همی زد دم بی درمانی
• شمارهٔ ۲۶ — با دست تهی پرهوسان را چه دهند
• شمارهٔ ۲۱ — ای دل تو اگر به گوشه ای بنشینی
• شمارهٔ ۲۷ — از دست اجل جان نبرد زاینده
• شمارهٔ ۲۳ — یا رب چه خوش است بر جهان خندیدن
• شمارهٔ ۲۹ — از آخر عمر اگر کسی یاد کند
• شمارهٔ ۳۴ — امروز زخیل دل چو بیرون باشی
• شمارهٔ ۳۵ — تا از دم خواجگی و میری نرهی
• شمارهٔ ۳۱ — قیصر که زمین به پای حشمت فرسود
• شمارهٔ ۳۰ — از دست اجل هیچ قدح نوش مکن
• شمارهٔ ۳۲ — بر سبزه چو چشم ابر نوروز گریست
• شمارهٔ ۲۸ — آنها که جهان به کام دل داشته اند
• شمارهٔ ۳۳ — با یار اگر آرمیده باشی همه عمر
• شمارهٔ ۳۶ — تا ظن نبری که کاردان خواهی بود
• شمارهٔ ۴۳ — انعام تو عام است و دلم بی بهر است
• شمارهٔ ۳۹ — اسباب فلک چو مهره بشمرد به خاک
• شمارهٔ ۴۲ — بی روی تو گرچه رهگذر جای گل است
• شمارهٔ ۴۱ — چون از پی دلبر دل شوریده برفت
• شمارهٔ ۳۸ — محراب چمن را زگل آمد قندیل
• شمارهٔ ۳۷ — مهمان جهان یکشبه بنمای که بود
• شمارهٔ ۴۰ — پروانگکی به پیش شمعی بپرید
• شمارهٔ ۴۴ — چون معترفم بدانچ سرمستی هست
• شمارهٔ ۴۵ — بیچاره دل شکسته چون بستهٔ تست
• شمارهٔ ۴۹ — گر جور کنی از تو فغان نتوان کرد
• شمارهٔ ۴۸ — هر جا که سری است پر زسودای شماست
• شمارهٔ ۴۷ — از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت
• شمارهٔ ۵۱ — چندانک منم هزار چندان غم تست
• شمارهٔ ۴۶ — دلدار چو دید خسته و غمگینم
• شمارهٔ ۵۰ — زین گونه که طبع سرکش دلبر ماست
• شمارهٔ ۵۶ — دل بر طرب و عیش نهادن بهتر
• شمارهٔ ۵۸ — آن کس که گل وجود آدم بکند
• شمارهٔ ۵۹ — گر بر سر بحر علم بینا گردی
• شمارهٔ ۵۷ — هر چند که عقل داری و دیده و هوش
• شمارهٔ ۵۵ — تو چیز طلب کت بستاند زهمه
• شمارهٔ ۵۳ — تا کی سخن حال مشوّش گویم
• شمارهٔ ۵۴ — تا یوسف دل را نکنی از بن چاه
• شمارهٔ ۵۲ — بی آنک شود زما گناهی پیدا
• شمارهٔ ۶۶ — در دست زمانه سخت مظلومم من
• شمارهٔ ۶۵ — «اوحد» تو به جای غصّه ای صد می کش
• شمارهٔ ۶۳ — در پای غمش چو سر بیندازی هان
• شمارهٔ ۶۴ — تا حد طلبی به وصل بی حد نرسی
• شمارهٔ ۶۰ — نقش تو دَرون دیده بنگاشته به
• شمارهٔ ۶۷ — «اوحد» در دل می زنی آخر دل کو
• شمارهٔ ۶۱ — خیزیم و ره قافلهٔ غم بزنیم
• شمارهٔ ۶۲ — خواهی که رسی به کام برگیر دو گام
• شمارهٔ ۶۸ — برخود در کام و آرزو در بستم
• شمارهٔ ۶۹ — «اوحد» تو به هر خیال مغرور مشو
• شمارهٔ ۷۰ — «اوحد» تو به هر حادثه از جای مرو
• شمارهٔ ۷۲ — از شمع یقین «اوحد» از آن بی نوری
• شمارهٔ ۷۳ — «اوحد» تو حدیث عشق گفتی بسیار
• شمارهٔ ۷۴ — در مصطبهٔ عشق زبدنامی چند
• شمارهٔ ۷۱ — آنها که زاسرار الهی مستند