شمارهٔ ۲۵ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آدم که همی زد دم بی درمانی
ترسم که تو آن دم بزنی درمانی
زنهار که درماندهٔ هر در نشوی
گر درمانی به که زره درمانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از حالتی سخن می‌گوید که آدمی در نهایت ناامیدی و درماندگی به سر می‌برد. او از ترس این‌که در آن لحظه کسی به او کمک نکند، ابراز نگرانی می‌کند. در واقع، شاعر می‌خواهد بگوید که اگر کسی به او کمک کند، بهتر است که به‌جای آنکه دردمندانه رفتار کند، به‌صورت مؤثری به او کمک کند.