شمارهٔ ۳۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عواطف و احساسات شاعر در زمان نوروز می‌پردازد. شاعر از گریه بر سبزه و عذاب دوری از یار صحبت می‌کند و می‌گوید که لاله‌ها از خاک دیگران در مجلس او حاضر شده‌اند. در پایان، او به فکر می‌افتد که وقتی گور او سبز است، چه کسی به تماشای آن خواهد آمد. این شعر به طور کلی احساس غم و تنهایی را در کنار شادی نوروز نشان می‌دهد.