شمارهٔ ۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دویدن‌های بیهوده‌اش سخن می‌گوید که نه به راه درست رفته و نه از عقل خود بهره گرفته. اکنون که از خواب بیدار می‌شود، با واقعیت‌های تلخی مواجه می‌شود که نشان‌دهنده نامیدی و عمر هدر رفته‌اش است.