شمارهٔ ۸۹ - الحقیقة اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر حالتی از سرمستی و عشق و عهد در عالم وجود است. شاعر می‌گوید که ما از آغاز خلقت نیگانه و سرمست آمده‌ایم و هنوز هم این حال را داریم. او به این نکته اشاره می‌کند که هنوز با کسی غیر از معشوق خود عهد نبسته‌ایم و نتوانسته‌ایم از عهده عهد خود برآییم. در واقع، این ابیات حس وفاداری و تعهد به عشق را منتقل می‌کند.