الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ - الشریعة — اصل همه اوست و هر چه جز او فرع است
• شمارهٔ ۴ - الشریعة — عقل آن باشد که شرع را برتابد
• شمارهٔ ۵ - الشریعة — هر چند به عقل راه می شاید دید
• شمارهٔ ۶ - الشریعة — عقل از ره جان به نور شرع آگه شد
• شمارهٔ ۳ - الشریعة — جان آید و راه عشق می پیماید
• شمارهٔ ۲ - الشریعة — هر چند که عقل رهبر آگاه است
• شمارهٔ ۱۲ - الشریعة — از عقل مجرّد به دوایی نرسی
• شمارهٔ ۸ - الشریعة — خیز از سخن سرّ خود و کل بگذر
• شمارهٔ ۱۳ - الشریعة — چون ما به هوای طبع و عادت گرویم
• شمارهٔ ۱۱ - الشریعة — چون دیدهٔ عقل راهرو بگشاید
• شمارهٔ ۱۴ - الطّاعة — زان پیش که از جمله فرو مانی فرد
• شمارهٔ ۹ - الشریعة — آیین قلندر ار نظر کوتاهی است
• شمارهٔ ۷ - الشریعة — گر زانک تو را هست ز تحقیق خبر
• شمارهٔ ۱۰ - الشریعة — هر کاو زحقیقت وجود آگاه است
• شمارهٔ ۲۰ - العبودیة — در غمکدهٔ بندگیت شادیهاست
• شمارهٔ ۲۲ - العبودیة — خواهی که دم تو را مبارک دارند
• شمارهٔ ۱۵ - الطّاعة — گر عاقلی آن بکن که یزدان فرمود
• شمارهٔ ۱۸ - العبودیة — جز با تو حوالتت نباشد فردا
• شمارهٔ ۱۶ - الطّاعة — در کار آویز و گفت و گو را بگذار
• شمارهٔ ۲۱ - العبودیة — بگریز ز خلق اگر توانی بگریخت
• شمارهٔ ۱۷ - العبودیة — گر مایهٔ همّت است در گوهر تو
• شمارهٔ ۱۹ - العبودیة — زآن جان و جهان تا هوس[ی] در سر ماست
• شمارهٔ ۲۳ - العبودیة — آن کن که توانگران گدای تو شوند
• شمارهٔ ۲۵ - العبودیة — با صدق اگر دل تو همره گردد
• شمارهٔ ۲۷ - العبودیة — می دان که اگر او دمی آن تو شود
• شمارهٔ ۳۰ - العبودیة — او را به کف آور کم اینها همه گیر
• شمارهٔ ۲۶ - العبودیة — گر بد داند و گر نکو او داند
• شمارهٔ ۲۴ - العبودیة — در دهر هر آنک تخم خدمت پاشد
• شمارهٔ ۲۸ - العبودیة — گر کم کوشی به کار خود گر بسیار
• شمارهٔ ۲۹ - العبودیة — چون از در او هیچ مرا نیست گزیر
• شمارهٔ ۳۱ - العبودیة — دل را دیدم شیفته در راه هوس
• شمارهٔ ۳۲ - العبودیة — هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی
• شمارهٔ ۳۵ - العبودیة — بر خاک در تو تحفه گر جان باشد
• شمارهٔ ۳۶ - العبودیة — در بندگیش اگر تو نیکو باشی
• شمارهٔ ۳۷ - العبودیة — گر بنوازی بندهٔ مقبول توَم
• شمارهٔ ۳۸ - العبودیة — آن کس که به بندگی قرارش باشد
• شمارهٔ ۳۴ - العبودیة — رو در پی درد او که درمان گردی
• شمارهٔ ۳۳ - العبودیة — حُسنی که گواه صنع معبود بود
• شمارهٔ ۴۰ - الطریقة — آن کس که درون سینه را دل پنداشت
• شمارهٔ ۴۴ - الطریقة — آزار طلب مکن که طامات این است
• شمارهٔ ۴۳ - الطریقة — هر آبادی از غم او ویرانی است
• شمارهٔ ۴۱ - الطریقة — درمان غمت امید بی درمانی است
• شمارهٔ ۴۲ - الطریقة — ای آنک تو را امید آبادانی است
• شمارهٔ ۳۹ - العبودیة — ای از تو خرابی سبب آبادی
• شمارهٔ ۴۶ - الطریقة — هر مرد که او پای درین راه افشرد
• شمارهٔ ۴۵ - الطریقة — آن را که زخود نماند با خود اثری است
• شمارهٔ ۵۴ - الطریقة — در عشق هزار جان و دل بس نکند
• شمارهٔ ۵۳ - الطریقة — یک ذرّه غمش به صد جهان نتوان داد
• شمارهٔ ۴۷ - الطریقة — قومی هستند کز کله موزه کنند
• شمارهٔ ۴۸ - الطریقة — اندر ره عشق یادگر سر ننهند
• شمارهٔ ۵۱ - الطریقة — هر مرغ دلی که پر بدو باز کند
• شمارهٔ ۵۰ - الطریقة — چندان برو این ره که دوی برخیزد
• شمارهٔ ۴۹ - الطریقة — مستان رهش تمام هشیار آیند
• شمارهٔ ۵۲ - الطریقة — هر دل شده ای چهره به خون می شوید
• شمارهٔ ۵۶ - الطریقة — در راه طلب رسیده ای می باید
• شمارهٔ ۵۹ - الطریقة — دل در هوس تو چون بجنباند سر
• شمارهٔ ۵۷ - الطریقة — هر دل که به کوی دوست منزل دارد
• شمارهٔ ۶۱ - الطریقة — صبر از سر استقامتم گو برخیز
• شمارهٔ ۶۲ - الطریقة — خیزم در دلدار زنم بوک دبو
• شمارهٔ ۵۵ - الطریقة — سودای توم سر به جهان اندر داد
• شمارهٔ ۶۰ - الطریقة — خواهی که به سوی حضرتش یابی بار
• شمارهٔ ۵۸ - الطریقة — لافی زدم ای دوست زراه پندار
• شمارهٔ ۶۳ - الطریقة — خواهی که بزرگیت بود کوچک باش
• شمارهٔ ۶۵ - الطریقة — تا بتوانی در صف مردان می باش
• شمارهٔ ۶۴ - الطریقة — ره پرخطر است زینهار آگه باش
• شمارهٔ ۶۹ - الطریقة — در گمراهی طالب راه اوییم
• شمارهٔ ۶۶ - الطریقة — چون آمده ای درین بیابان حاصل
• شمارهٔ ۶۷ - الطریقة — اسرار طریقت نشود حل به سؤال
• شمارهٔ ۶۸ - الطریقة — در راه طلب دلیل باید نه دلال
• شمارهٔ ۷۰ - الطریقة — تا یوسف دل را نکنی از بن چاه
• شمارهٔ ۷۳ - الحقیقة — هر دل که ورا زعلم حق نیرو نیست
• شمارهٔ ۷۱ - الحقیقة — در راه خرد امین و طرار یکی است
• شمارهٔ ۷۲ - الحقیقة — جز نیستی تو نیست هستی به خدا
• شمارهٔ ۷۸ - الحقیقة — ره رفتن تحقیق به گامت دور است
• شمارهٔ ۷۷ - الحقیقة — از عالم کفر تا به دین یک نفس است
• شمارهٔ ۷۶ - الحقیقة — بی می همه نوبهار عالم دی توست
• شمارهٔ ۷۴ - الحقیقة — ای دوست میان من و تو گرنه دُوی است
• شمارهٔ ۷۵ - الحقیقة — از کوی و مکان گذشت آب و گل ما
• شمارهٔ ۸۳ - الحقیقة — دانستن این حدیث کار دیده است
• شمارهٔ ۸۵ - الحقیقة — دل نیست کز آتش غمت سوخته نیست
• شمارهٔ ۸۶ - الحقیقة — تا می نخوری به سرِّ مستی نرسی
• شمارهٔ ۷۹ - الحقیقة — بر حال منت دسترسی نیست که نیست
• شمارهٔ ۸۰ - الحقیقة — این کار تو را کارگزار دگر است
• شمارهٔ ۸۲ - الحقیقة — این مردمک دیده سحرگه برخاست
• شمارهٔ ۸۴ - الحقیقة — هر دل که به میدان هوای تو بتاخت
• شمارهٔ ۸۱ - الحقیقة — کار ارچه به من نیست ولی بی من نیست
• شمارهٔ ۸۸ - الحقیقة — ای مؤمن محض بودنت مطلق گبر
• شمارهٔ ۹۲ - الحقیقة — تا چند دلا تو در مقالت پیچی
• شمارهٔ ۸۷ - الحقیقة — هستی تو همه، با تو برابر چه بود
• شمارهٔ ۹۳ - الحقیقة — در باغ طلب اگر نباتی یابی
• شمارهٔ ۹۴ - الحقیقة — بر درگه کبریا تو جز شاه نئی
• شمارهٔ ۹۰ - الحقیقة — بیرون تر ازین جهان جهانی دگر است
• شمارهٔ ۸۹ - الحقیقة — مست از ازل آمدیم و مستیم هنوز
• شمارهٔ ۹۱ - الحقیقة — آن کس که چو حق حقیقت حق نشناخت
• شمارهٔ ۱۰۰ - الحقیقة — ما خود ز ازل عاشق و مست آمده ایم
• شمارهٔ ۱۰۱ - الحقیقة — خوابی که ندیده ای تو تعبیر مکن
• شمارهٔ ۱۰۲ - الحقیقة — هر دل که به سوی او گراید رفتن
• شمارهٔ ۹۵ - الحقیقة — یاری که وجود و عدمت اوست همه
• شمارهٔ ۹۶ - الحقیقة — ماییم که بس بوالعجب اندر قدمیم
• شمارهٔ ۹۹ - الحقیقة — در دیدهٔ دل دیدهٔ دیگر دیدم
• شمارهٔ ۹۷ - الحقیقة — گر حکمت محض خواهی و علم اصول
• شمارهٔ ۹۸ - الحقیقة — در عالم کشف اگر گلی بنماییم
• شمارهٔ ۱۰۵ - الحقیقة — آتش نزند در دل ما الّا او
• شمارهٔ ۱۰۶ - الیقین — هر چیز که او گفت چنان است همه
• شمارهٔ ۱۰۹ - التوبه — در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود
• شمارهٔ ۱۱۰ - التوبه — در بندگیش ناخلفی می کردی
• شمارهٔ ۱۰۸ - التوبه — طاعت زگناه بیش می باید کرد
• شمارهٔ ۱۰۴ - الحقیقة — ای در دل من مهر تمنّا همه تو
• شمارهٔ ۱۰۷ - التوبه — ای آنک به توبه کرده ای عزم درست
• شمارهٔ ۱۰۳ - الحقیقة — تا ظن نبری که هست این رشته دو تو
• شمارهٔ ۱۱۱ - التوبه — آباد خرابات زمی خوردن ماست
• شمارهٔ ۱۱۲ - التوبه — گر تو به سر راه خرد وانرسی
• شمارهٔ ۱۱۳ - الصّوم — با دیده درآی و صنع ربّانی بین
• شمارهٔ ۱۱۴ - الحج — در راه خدا دو کعبه آمد حاصل
• شمارهٔ ۱۱۷ - الحج — در راهش اگر به نیکنامی برسی
• شمارهٔ ۱۱۸ - الحج — گر عُجب زموقف دلت دور شود
• شمارهٔ ۱۱۵ - الحج — احرام درش گیر و دلا فرمان کن
• شمارهٔ ۱۱۶ - الحج — تا روی توم قبله شد ای جان و جهان
• شمارهٔ ۱۲۴ - طلب الآخرة — ملک طلبش بهر سلیمان ندهند
• شمارهٔ ۱۲۲ - طلب الآخرة — چون از شدگان یکی نمی آید باز
• شمارهٔ ۱۲۵ - طلب الآخرة — ترسم که اگر در طلبش نشتابی
• شمارهٔ ۱۱۹ - الحج — مرهم طلبی به گرد دلریشان گرد
• شمارهٔ ۱۲۳ - طلب الآخرة — زان پیش که گویند که جا واپرداز
• شمارهٔ ۱۲۶ - الصدق — با صدق تو زخم همچو مرهم باشد
• شمارهٔ ۱۲۱ - طلب الآخرة — فرزانهٔ سروران جهان بگزیند
• شمارهٔ ۱۲۰ - طلب الآخرة — تا وسوسهٔ عشق مهیّا نشود
• شمارهٔ ۱۳۴ - الصفا — روخانه برو که شاه ناگاه آید
• شمارهٔ ۱۲۷ - الصدق — ای دل سررشتهٔ اَمَل کوته کن
• شمارهٔ ۱۲۸ - الصدق — گر مایهٔ همت است در گوهر تو
• شمارهٔ ۱۲۹ - الصدق — تا یوسف دل را نکنی از بن چاه
• شمارهٔ ۱۳۳ - الصفا — گر یک نفس آن جان و جهان بتوان دید
• شمارهٔ ۱۳۲ - الصدق — از صدق رهانی دل خود را از حیف
• شمارهٔ ۱۳۱ - الصدق — گر قصد کنی به رفتن راه وصال
• شمارهٔ ۱۳۰ - الصدق — صدق است که مرد را همی بخشد جان
• شمارهٔ ۱۴۱ - الصفا — سجاده به روی آب انداخته گیر
• شمارهٔ ۱۳۵ - الصفا — رسمی است میان اهل دل دیرینه
• شمارهٔ ۱۳۶ - الصفا — ای دل نه تویی که در صفایی نرسی
• شمارهٔ ۱۳۸ - الصفا — طعم وحدت بدین دو تویی بخشی
• شمارهٔ ۱۳۹ - الصفا — از راه صفا هر که نصیبی یابد
• شمارهٔ ۱۳۷ - الصفا — نه هر که میان ببندد از کفار است
• شمارهٔ ۱۴۰ - الصفا — تا تعبیهٔ عشق مصفّا نشود
• شمارهٔ ۱۴۲ - الصفا — شرط است مرا زخویشتن برگشتن
• شمارهٔ ۱۴۵ - الصّبر — در محنت اگر چه صبر ایّوبی به
• شمارهٔ ۱۴۷ - الصّبر — صبری که دلم بدو قوی بود برفت
• شمارهٔ ۱۴۶ - الصّبر — دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه
• شمارهٔ ۱۴۴ - الصّبر — کاری که فروبندد و رخ ننماید
• شمارهٔ ۱۴۳ - الصّبر — بر مردم اهل گر بد و نیک آید