شمارهٔ ۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌ها شاعر به تنهایی و نبود همدمانی که در راه حقیقت قدم بردارد اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که گرچه فردی از بوالفضولی‌های خود کاسته، اما باز هم در وجودش نشانه‌هایی از فضولی وجود دارد. به‌طور کلی، این اشعار به دنبال حقیقت و کاستی‌های درونی انسان‌هاست.