الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

Name: الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی
Author: اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۲ — باید که زجمله خلق تنها گردی
شمارهٔ ۳ — تا هست به دستت از تصرّف میزان
شمارهٔ ۱ — با همنفسان دلا دمت همدم نیست
شمارهٔ ۵ — اصحاب طلب چون به صفایی برسند
شمارهٔ ۴ — در هستی اگر به عمر نوحی برسی
شمارهٔ ۱۱ — چون این ره را تو مشتری بی چیزی
شمارهٔ ۸ — تا ره نروی به صبحِ منزل نرسی
شمارهٔ ۱۰ — هر چند که تو چارهٔ بهبود کنی
شمارهٔ ۹ — بی نیشِ مگس به نوشِ شهدی نرسی
شمارهٔ ۷ — چون از سرِ جِدّ پای نهادی در کار
شمارهٔ ۶ — در کار آویز و گفت و گو را بگذار
شمارهٔ ۱۴ — ای دل تو به نور حق مجازی نرسی
شمارهٔ ۱۳ — این راه به شش پنج نشاید رفتن
شمارهٔ ۱۵ — ای دل به غم فراق رایی می زن
شمارهٔ ۱۶ — خود بین هرگز به هیچ حاصل نرسد
شمارهٔ ۱۷ — بیگانه صفت دلا هوایی می زن
شمارهٔ ۱۲ — از پستی اگر طالب بالا گردی
شمارهٔ ۱۸ — هرگه که مقدم به مقالات شوی
شمارهٔ ۱۹ — لاشک و لا خفاء من عاش یَموت
شمارهٔ ۲۴ — ای شب منم [و] وصال جانان امشب
شمارهٔ ۲۶ — کردیم دل از جمله مسلّم امشب
شمارهٔ ۲۷ — جز حق تو بکن جمله فراموش امشب
شمارهٔ ۲۰ — ای تن همه وصل کار سازی است مخسب
شمارهٔ ۲۱ — گر می خواهی بقا و پیروز مخسب
شمارهٔ ۲۲ — ایّام گلست و عیش باقی است مخسب
شمارهٔ ۲۳ — هستم به وصالِ دوست دلشاد امشب
شمارهٔ ۲۵ — تا چند شوی تو از پی شمع و شراب
شمارهٔ ۳۵ — خواهی که تو را مراد حاصل گردد
شمارهٔ ۳۴ — عیشی که مهیّاست رها نتوان کرد
شمارهٔ ۳۳ — باطل بینم به سوی کعبه سفرت
شمارهٔ ۳۲ — چون بی خبران مگرد هر دم به دری
شمارهٔ ۳۱ — تا در پی آن فزون و این کم باشی
شمارهٔ ۲۹ — ای دل تو چنان بزی که هشیار شوی
شمارهٔ ۲۸ — زنهار پی طبع هوس پَیمایت
شمارهٔ ۳۰ — گر قسم تو شادی است غمت نفزاید
شمارهٔ ۳۷ — ای دوست تو در جوال افسانه مباش
شمارهٔ ۳۹ — در راه طلب صادق و ذاکر می باش
شمارهٔ ۴۰ — گر دل زتو بگسلد به غم بشکنمش
شمارهٔ ۳۸ — ای دل مطلب زدیگران مرهم خویش
شمارهٔ ۳۶ — از شمع وصال کمترک یابی نور
شمارهٔ ۴۲ — آنی که فلک با تو درآید به طرب
شمارهٔ ۴۳ — دردا که درون صفه ما را ره نیست
شمارهٔ ۴۱ — یا رب چه خوش است زلف خم در خم او
شمارهٔ ۵۰ — دل رفته و عشق آمده تا خود چه کند
شمارهٔ ۴۸ — آنها که سرانند به سرگردانند
شمارهٔ ۴۵ — گفتی که به عقل باش کاین رسوایی است
شمارهٔ ۴۷ — آنها که زاصل عقل سرگردانند
شمارهٔ ۴۴ — ای دل صفت جمال او نتوان گفت
شمارهٔ ۴۶ — تا قسم من سوخته خود حرمان است
شمارهٔ ۴۹ — کو دل که بدان دل غم جان شاید خورد
شمارهٔ ۵۱ — تا عشق توَم سلسله می جنباند
شمارهٔ ۵۵ — از کتم عدم چون که برون افتادم
شمارهٔ ۵۸ — یا روی دلم به سوی دیگر گردان
شمارهٔ ۵۷ — ای دوست بیا و غم بی حاصل بین
شمارهٔ ۵۶ — در من نگرم زپای تا سر هیچم
شمارهٔ ۵۴ — هر دل نبود قابل اسرار خدا
شمارهٔ ۵۳ — در هیچ سری مایهٔ اسراری نه
شمارهٔ ۵۲ — خواهی که برم سرّ تو مکنون باشد
شمارهٔ ۵۹ — گویند مرا چرا شدی سودایی
شمارهٔ ۶۲ — این ره به قدم چون بر وی برخیزد
شمارهٔ ۶۷ — دل دوش دم نامتناهی می زد
شمارهٔ ۶۳ — روزی که جمال تو مرا دیده شود
شمارهٔ ۶۱ — آنجا که نه کون و نه مکان در گنجد
شمارهٔ ۶۰ — آنها که محققان این درگاهند
شمارهٔ ۶۴ — چون در غم تو شادی من نفزاید
شمارهٔ ۶۵ — گر طالب قرب حق شدی موسی وار
شمارهٔ ۶۶ — آنجا که سراپردهٔ اجلال جلال
شمارهٔ ۶۸ — از دفتر عشق حرف می خوان و مگو
شمارهٔ ۷۴ — چون بر سر و پای من نگه کرد او دوش
شمارهٔ ۷۵ — صرّاف سخن باش و سخن کمتر گوی
شمارهٔ ۶۹ — ای دل چو شراب معرفت کردی نوش
شمارهٔ ۷۱ — جان از قبل زبان به بیم خطر است
شمارهٔ ۷۳ — در معرض صد سلامتی باهش باش
شمارهٔ ۷۰ — تا چند چو بلبلان برآری آواز
شمارهٔ ۷۲ — این گفتن بسیار تو هست از پندار
شمارهٔ ۷۷ — یا قلب ترید وصله مجّانا
شمارهٔ ۷۶ — دم درکش و در خویش سیاحی می کن
شمارهٔ ۷۸ — در دست غم عشق نهادم دل را
شمارهٔ ۷۹ — از عقل عقیله گشت حاصل ما را
شمارهٔ ۸۱ — هرگه که غمی ملازم دل شودت
شمارهٔ ۸۲ — جان بر سر عشق پای فرسود ای دل
شمارهٔ ۸۳ — از ذکر تو جز عشق نیاموزد دل
شمارهٔ ۸۰ — دلدار به دل گفت گرت رغبت ماست
شمارهٔ ۸۶ — قفلی زده ام زمهر تو بر سر دل
شمارهٔ ۸۴ — ای خاک در تو سرمهٔ دیدهٔ دل
شمارهٔ ۸۷ — در فکرت جان راه بیاموز ای دل
شمارهٔ ۸۸ — روزی زقضای آسمانی ای دل
شمارهٔ ۹۰ — با راهرو گفت خسته می دار ای دل
شمارهٔ ۸۹ — چون رفت ز روز عمر من آب ای دل
شمارهٔ ۸۵ — در پختهٔ عقل بنگر از دیدهٔ دل
شمارهٔ ۹۱ — دل را شود از دیده فرو پای به گل
شمارهٔ ۹۸ — آن یار که منزلگه او قلب آمد
شمارهٔ ۹۴ — با دل گفتم که این چه زیر و زبری است
شمارهٔ ۹۵ — با دل گفتم تو را چه می رنجاند
شمارهٔ ۹۶ — از دل همه ساله درد حاصل باشد
شمارهٔ ۹۹ — با دل گفتم هزار افسانه به عقل
شمارهٔ ۹۳ — تا با دل دلبرم دلم دل بنهاد
شمارهٔ ۹۲ — با دل گفتم چیست بگو تدبیرم
شمارهٔ ۹۷ — با دل گفتم مشکلت آسان نشود
شمارهٔ ۱۰۷ — هر لحظه زدست غم به جان آید دل
شمارهٔ ۱۰۳ — پایی نه که سوی وصل بشتابد دل
شمارهٔ ۱۰۱ — ای دیدن تو روشنی دیدهٔ دل
شمارهٔ ۱۰۶ — با دل گفتم نئی زمردان غمش
شمارهٔ ۱۰۲ — ای دل دَرِ غم گشاده ای می بینم
شمارهٔ ۱۰۴ — «اوحد» دیدی که هرچ دیدی هیچ است
شمارهٔ ۱۰۵ — سرگردانان راه دل بسیارند
شمارهٔ ۱۰۰ — از دیده چه گویم که ازو دارم غم
شمارهٔ ۱۱۲ — ای دل چو خراب گشتی آباد شوی
شمارهٔ ۱۱۳ — بیچاره دلا چند کنی خودبینی
شمارهٔ ۱۱۱ — ای دل گر ازین پایه فروتر نایی
شمارهٔ ۱۱۵ — گر در ره دوست پایدار آید دل
شمارهٔ ۱۱۴ — ای دل چو قلم نقش منمّا می باش
شمارهٔ ۱۰۸ — چندانک دلم جان کند اندر سر و کار
شمارهٔ ۱۱۰ — آنجا که صفای دل بود دایهٔ عیش
شمارهٔ ۱۰۹ — فریاد رسی نیست کسی را از کس
شمارهٔ ۱۱۶ — با یار چرا چنین صبوری ای دل
شمارهٔ ۱۱۷ — رازت چو به پیش خلق شد فاش ای دل
شمارهٔ ۱۱۸ — دل با غم اگر بساختی شادستی
شمارهٔ ۱۱۹ — عشق است که کیمیای فقر است دَروُ
شمارهٔ ۱۲۰ — در درد دل خویش زبی درمانی
شمارهٔ ۱۲۱ — اندر طلب وصل تو ای سرو روان
شمارهٔ ۱۲۲ — اندر طلبت گرچه به سر می پویم
شمارهٔ ۱۲۳ — در راه طلب به آخر آمد نفسم
شمارهٔ ۱۳۰ — اندر طلب آنک نیست صادق چه کند
شمارهٔ ۱۲۹ — از بهر چه حل نمی کنی مشکل خود
شمارهٔ ۱۲۴ — پیوسته تو را به صد هوا می طلبم
شمارهٔ ۱۲۷ — طالب که نه صادق است جایی نرسد
شمارهٔ ۱۳۱ — جانم شب و روز از تو نشان می طلبد
شمارهٔ ۱۲۵ — هر چند که من به خویشتن می نرسم
شمارهٔ ۱۲۶ — غمگین غمگین به سوی تو می پویم
شمارهٔ ۱۲۸ — ای تن خواهی که احتشامت باشد
شمارهٔ ۱۳۷ — نفسم چو به نان و تره از من راضی است
شمارهٔ ۱۳۵ — حاشا که من از خاک درت برخیزم
شمارهٔ ۱۳۶ — تا چند کشم غصّهٔ کس ناکس را
شمارهٔ ۱۳۹ — تا ظن نبری که خان و مان محتشمی است
شمارهٔ ۱۳۲ — دل گر نظری کند به روی تو کند
شمارهٔ ۱۳۴ — ترسم که اگر در طلبش نشتابی
شمارهٔ ۱۳۳ — در راه طلب زاد ادب می باید
شمارهٔ ۱۳۸ — از راحت اگر نصیب تو حرمان نیست
شمارهٔ ۱۴۰ — مسپار به عشوهٔ جهان خویشتنت
شمارهٔ ۱۴۳ — دل کز پی آب و نان در آتش نبود
شمارهٔ ۱۴۱ — ایزد زقناعت چو مرا گنجی داد
شمارهٔ ۱۴۴ — پیمانهٔ عزّت و قناعت کن پُر
شمارهٔ ۱۴۲ — عالی نسبا چرا بننشینی پست
شمارهٔ ۱۴۵ — در کوی قناعت ارچه دیر آمده ایم
شمارهٔ ۱۴۷ — بردارندت اگر شوی افکنده
شمارهٔ ۱۴۶ — گر راحت دل خواهی و آسایش تن
شمارهٔ ۱۵۱ — در کوی قناعت ار سپنجی داری
شمارهٔ ۱۵۲ — آن را که قناعتش صناعت باشد
شمارهٔ ۱۵۳ — از لذّت این وجود مانع گردی
شمارهٔ ۱۵۴ — از خلق به هیچ گونه یاری مطلب
شمارهٔ ۱۴۸ — کنجی و قناعت از قباد و کی به
شمارهٔ ۱۵۰ — بر سنگ قناعت ار غباری داری
شمارهٔ ۱۴۹ — آیا تو ز نادانی و سرگردانی
شمارهٔ ۱۵۵ — من قال بانّ جوهر الفقر عرض
شمارهٔ ۱۶۱ — در عالم فقر میر و سلطان هیچ است
شمارهٔ ۱۵۹ — درویشان را بر همه عالم پیشی است
شمارهٔ ۱۶۲ — سلطانی اصل بی گمان درویشی است
شمارهٔ ۱۵۶ — الفقر اذا ابعدکم یدنیکم
شمارهٔ ۱۶۳ — امروز بده بدان جهانی که به است
شمارهٔ ۱۵۷ — جمعیت ازین شیفته رایان آموز
شمارهٔ ۱۵۸ — از طعم لب تو در شکر چیزی هست
شمارهٔ ۱۶۰ — درد ره فقر به زهَر درمان است
شمارهٔ ۱۶۶ — مقبل بود آنک آشنای دَرِ اوست
شمارهٔ ۱۶۷ — آن نقطه که در فقر نهان آوردند
شمارهٔ ۱۶۹ — شاهان جهان چاکر درویشانند
شمارهٔ ۱۶۸ — عالم همه سر به سر گدایان دارند
شمارهٔ ۱۶۴ — گفتی عالم به پای درویشان است
شمارهٔ ۱۶۵ — سرمایهٔ ملک جاودان درویشی است
شمارهٔ ۱۷۰ — اندر ره فقر دیده نادیده کنند
شمارهٔ ۱۷۱ — بادی که زکوی فقر گرد انگیزد
شمارهٔ ۱۷۳ — گر شهوت توسن تو رام تو شود
شمارهٔ ۱۷۵ — درویش زخودپرستی آزاد بود
شمارهٔ ۱۷۲ — درویش کسی بود که در خود نگرد
شمارهٔ ۱۷۴ — درویش که اسرار نهان می‌بخشد
شمارهٔ ۱۷۹ — دانی چه بود جان و جهانِ درویش
شمارهٔ ۱۷۸ — میل دل ما جز به فقیری نبود
شمارهٔ ۱۷۶ — هر دل که درو دُرّ معانی بندد
شمارهٔ ۱۷۷ — درویش به غم همیشه خرّم باشد
شمارهٔ ۱۸۵ — در راه طلب خدمت درویشان کن
شمارهٔ ۱۸۷ — در فقر اگر دمی تو با حق داری
شمارهٔ ۱۸۶ — در درویشی کار به صدق است و یقین
شمارهٔ ۱۸۱ — شاهان همه دولت از فقیران طلبند
شمارهٔ ۱۸۰ — دستِ دل ما هر چه تهی تر خوش تر
شمارهٔ ۱۸۲ — آزادی مرد هر چه خواهی ارزد
شمارهٔ ۱۸۴ — درویش همیشه بی نوا اولی تر
شمارهٔ ۱۸۳ — هرگه که تو آوری بیانی از فقر
شمارهٔ ۱۹۱ — امروز چو ناصر فقیران باشی
شمارهٔ ۱۹۴ — با فقر نشین اگر تو همدم خواهی
شمارهٔ ۱۹۳ — درویشان را عار بود محتشمی
شمارهٔ ۱۸۸ — تا ظن نبری که غمخوری درویشی است
شمارهٔ ۱۹۲ — دردی است طمع که نیستش درمانی
شمارهٔ ۱۹۵ — درویش ز درویشی از آن می نرهد
شمارهٔ ۱۹۰ — خود دمدمه ای است آدمی از دم او
شمارهٔ ۱۸۹ — در عالم فقر ار سر هر پر هوسی
شمارهٔ ۱۹۷ — جانی که زمهر زیر میغش داری
شمارهٔ ۱۹۹ — در کعبهٔ دل اگر تو حاضر باشی
شمارهٔ ۲۰۱ — از خود به درآیی نفسی تجرید است
شمارهٔ ۲۰۳ — افکند بتی به بت پرستی ما را
شمارهٔ ۲۰۲ — آن را که دلش خانهٔ توحید بود
شمارهٔ ۲۰۰ — هر دل که درو مایهٔ تجرید کم است
شمارهٔ ۱۹۸ — تا تو نشوی فرد به فردی نرسی
شمارهٔ ۱۹۶ — گر مرکب عشق نیکوان خواهی تاخت
شمارهٔ ۲۰۴ — ما را تو مدام دل به مستی ندهی
شمارهٔ ۲۰۶ — دانم که زنیستی تو هستم کردی
شمارهٔ ۲۰۵ — ساقی به صبوحی می ناب اندر ده
شمارهٔ ۲۱۱ — در صفّهٔ شاه دست یازی نبود
شمارهٔ ۲۰۸ — مستی زمی عشق و نه مستی زمی است
شمارهٔ ۲۰۹ — هر کاو نشود مست تو او مغبون است
شمارهٔ ۲۰۷ — مستم دارد زباده ساقی پیوست
شمارهٔ ۲۱۰ — قم فاسقنی قهوةً کان عاصرها
شمارهٔ ۲۱۳ — در راه خدا نکتهٔ طامات چه سود
شمارهٔ ۲۱۴ — آنها که به تقلید عبارات کنند
شمارهٔ ۲۱۶ — درویشانیم و نیز دلریشانیم
شمارهٔ ۲۱۵ — قلّاش و قلندری و عاشق بودن
شمارهٔ ۲۱۸ — هرگه که ببینی دو سه سرگردان را
شمارهٔ ۲۱۲ — یک دست به مصحفیم و یک دست به جام
شمارهٔ ۲۱۷ — نارفته ره صدق و صفا گامی چند
شمارهٔ ۲۱۹ — هر مرد که با فراغتش سامان است
شمارهٔ ۲۲۳ — اسرار که سخت است سخن سست مگو
شمارهٔ ۲۲۵ — دردا که درین سوز و گدازم کس نیست
شمارهٔ ۲۲۴ — آیات کتاب حق همی خوان و مپرس
شمارهٔ ۲۲۶ — از عمر نصیب جاودانی برگیر
شمارهٔ ۲۲۱ — اسباب وجود دم به دم تشویش است
شمارهٔ ۲۲۷ — آن را که طریق نیکبختی باید
شمارهٔ ۲۲۰ — اکنون که تو را امید آزادی خاست
شمارهٔ ۲۲۲ — ناجنسان را تو محرم راز مکن
شمارهٔ ۲۳۰ — ای دل چه کری کند مشوش بودن
شمارهٔ ۲۳۲ — با ما تو هر آنچ گویی از کین گویی
شمارهٔ ۲۳۱ — خود را چو دمی ز دهر خرّم یابی
شمارهٔ ۲۲۸ — غافل منشین که این زمانی است عزیز
شمارهٔ ۲۳۳ — ای خواجه یکی کام روا کن ما را
شمارهٔ ۲۳۵ — داری سر کارزار میدان این است
شمارهٔ ۲۲۹ — تخمی دو سه بی وقت بپاشیم مگر
شمارهٔ ۲۳۴ — یکباره برون نیامده از پی و پوست
شمارهٔ ۲۳۷ — بر خود چو نئی به بی تباهی منکر
شمارهٔ ۲۴۰ — تا جان خودت به دست سودا ندهی
شمارهٔ ۲۳۹ — اندر ره عشق اگر تکلّف نکنی
شمارهٔ ۲۴۱ — در دست تکلّف چو اسیری ای دل
شمارهٔ ۲۴۲ — زنهار دلا بکوش اگر باخبری
شمارهٔ ۲۴۳ — امروز درین زمانه بی یاری به
شمارهٔ ۲۳۸ — هر شیخ که او علم ندارد در تن
شمارهٔ ۲۳۶ — بس خون جگر که شیخ من با من خورد
شمارهٔ ۲۴۶ — بی روی توَم زخویشتن دل بگرفت
شمارهٔ ۲۴۸ — آنها که درین راه فلاحی باشند
شمارهٔ ۲۴۵ — گر زانک بر کس نروم روزی چند
شمارهٔ ۲۴۷ — یکباره زعقل و خردم دل بگرفت
شمارهٔ ۲۴۹ — این آزادی هزار جان بیش ارزد
شمارهٔ ۲۵۰ — ای دل تو طربناک نئی حیران باش
شمارهٔ ۲۵۱ — ای دل پس زنجیر چو دیوانه نشین
شمارهٔ ۲۴۴ — شمع دل من روی چو شمع تو بس است
شمارهٔ ۲۵۶ — ای پیر به طبع تیز گامی تو هنوز
شمارهٔ ۲۵۵ — عمری به مراد خود رسیدی، بس کن
شمارهٔ ۲۵۹ — شرمت بادا ازین تباهی کردن
شمارهٔ ۲۵۷ — تا چند می و سماع و ساقی طلبی
شمارهٔ ۲۵۸ — تو آمده ای به پادشاهی کردن
شمارهٔ ۲۵۲ — آن یار که در سینه جنون دارم ازو
شمارهٔ ۲۵۴ — جز بادهٔ نیستی دلا نوش مکن
شمارهٔ ۲۵۳ — هان تا دم دهر در جوالت نکند
شمارهٔ ۲۶۲ — سرمایهٔ عمر ابن آدم نفسی است
شمارهٔ ۲۶۱ — گر می خواهی که سرّ اوحی بینی
شمارهٔ ۲۶۳ — تا در نرسد وعده هر کار که هست
شمارهٔ ۲۶۷ — ای گل چو زغنچه نوبهارت کردند
شمارهٔ ۲۶۴ — چون هستی تو به نیستی آلوده است
شمارهٔ ۲۶۰ — دنیا گذران است به هر بیش و کمی
شمارهٔ ۲۶۵ — ره رو همه در حمایت صدق خود است
شمارهٔ ۲۶۶ — زین سان که تو را بی خودی و بی خبری است
شمارهٔ ۲۷۰ — جان در تن تو نفس شماری بیش است
شمارهٔ ۲۶۹ — ای دل عمری گذاشتی در پندار
شمارهٔ ۲۷۱ — ای خواجه اگر تو را سعادت خویش است
شمارهٔ ۲۶۸ — ای دل اگرت زنفس معزول کنند
شمارهٔ ۲۷۳ — هان تا تو ببندی به مراعاتش پشت
شمارهٔ ۲۷۴ — آن نیست جهان و جان که پنداشته‌ای
شمارهٔ ۲۷۵ — گر زانک تو صاحبدل و صاحبنظری
شمارهٔ ۲۷۲ — ای اطلس دعوی تو را معنی بُرد
شمارهٔ ۲۷۹ — از سود و زیان خود به در نتوان بود
شمارهٔ ۲۸۲ — ای دل نفس تو می شمارند آخر
شمارهٔ ۲۸۳ — آگاه بزی ای دل و آگاه بمیر
شمارهٔ ۲۸۰ — گر عمر بود تو را فزون از پانصد
شمارهٔ ۲۷۶ — ای دل زشراب جهل مستی تاکی
شمارهٔ ۲۷۷ — ای دل چو شمار کارها خواهد بود
شمارهٔ ۲۷۸ — ای دل تو بدین حال چرایی خشنود
شمارهٔ ۲۸۱ — زین سان که مراست از تو در سینه سرور
شمارهٔ ۲۸۷ — هر چیز که او گفت چنان است همه
شمارهٔ ۲۹۰ — هر لقمه که آلوده بود قی به از آن
شمارهٔ ۲۸۸ — زنهار مگو که رهروان نیز نیند
شمارهٔ ۲۸۹ — تا نان حرام و آب یک روزهٔ ما
شمارهٔ ۲۸۶ — با آنچ گسستنی است در پیوستی
شمارهٔ ۲۸۵ — اندر همه عمر من شبی وقت نماز
شمارهٔ ۲۸۴ — ای دل مطلب رخ جهان آرایش