شمارهٔ ۱۱۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل خود می‌خواهد که اگر نمی‌تواند از درد و غم پایین‌تر برود و رنج آن را تحمل کند، پس قصه غم‌های خود را چه بگوید. او اشاره می‌کند که در نهایت، غم آنقدر عمیق است که اگر این درد را نداشته باشد، نمی‌تواند احساسی عمیق را در چشم دیگران نما بیاورد. به عبارت دیگر، غم و رنج بخش مهمی از وجود اوست.