شمارهٔ ۱۵۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت یادگیری و آموزه‌های زندگی اشاره می‌کند. او از جمعیت می‌خواهد که از آموزش‌های مختلف بهره‌برداری کنند و جان خود را از بی‌پایانی زندگی پر کنند. همچنین می‌گوید که در کشوری که جستجوی فنا و زوال در آن رواج دارد، سلطنت و فرمانروایی واقعی از کسانی که در عوالم پایین‌تر مانند گدایان هستند، باید آموخته شود. به عبارتی، ارزش‌های انسانی و تجربه‌های زندگی از هر مقام و موقعیتی قابل یادگیری است.