شمارهٔ ۱۸۳ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هرگه که تو آوری بیانی از فقر
در حال تو را دهند جانی از فقر
تا ترک وجود هر دو عالم نکنی
معلوم نگرددت نشانی از فقر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به این موضوع اشاره دارند که هرگاه کسی در مورد فقر صحبت کند، روحش تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد و از فقر جان می‌گیرد. همچنین، این عبارات به تأکید بر این نکته می‌پردازند که اگر انسان از دنیای مادی خود جدا نشود، نشانه‌ای از فقر واقعی را نخواهد دید. به طور کلی، این شعر به پیوند فقر با روح و وجود انسان اشاره دارد و اهمیت رها شدن از تعلقات دنیوی را برجسته می‌کند.