شمارهٔ ۲۱۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به پیچیدگی و تناقض‌های موجود در زندگی انسان‌ها اشاره دارد. شاعر به تصویری از وضعیتی درمی‌زند که فرد به‌طور همزمان به جنبه‌های مختلفی از دین و زندگی توجه دارد. او نه به‌طور کامل در مسیر درست است و نه کاملاً خارج از آن، بلکه در وسط این دو حالت معلق مانده است. به عبارتی، شاعر خود را در وضعیتی می‌یابد که نه به طور کامل در دنیای عرفانی قرار دارد و نه به‌طور کامل در دنیای مادی و حرام، بلکه در میان این دو قرار گرفته است.