شمارهٔ ۲۲۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات احساس تنهایی و غم خود را بیان می‌کند. او در دنیای دردها و مشکلاتش، هیچ همراهی ندارد و در قلبش رازهای ارزشمندی وجود دارد، اما کسی نیست که به آن رازها پی ببرد و آنها را درک کند. به نوعی، او از عدم وجود شخصی که بتواند با او همدردی کند و رازهایش را بفهمد، رنج می‌برد.