شمارهٔ ۲۵۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از عشق و جنون خود نسبت به یک معشوق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که این عشق چنان عمیق است که در هر مژه‌اش صد قطره خون احساس می‌کند. او به دنبال یک مکان آرام و لحظه‌ای خصوصی است تا بتواند حال و وضعیت خود را درباره این عشق بیان کند.