شمارهٔ ۲۸۹ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا نان حرام و آب یک روزهٔ ما
بیرون نشود زکاسه و کوزهٔ ما
می خندد روزگار و می گرید عمر
بر طاعت و بر نماز و بر روزهٔ ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بحران‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید تا زمانی که نان حرام و آب یک روزه ما از دست‌مان نرود، زمان به خودی خود شادی می‌کند و عمر ما در حال گریه است. در واقع، شاعر به بی‌فایده بودن عبادت‌ها و طاعت‌ها در چنین شرایطی اشاره دارد.