شمارهٔ ۴۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات درباره کسانی صحبت می‌کند که به دلیل عقل خود در موقعیت‌های دشوار هستند و به خشم خود آرامش می‌دهند. آن‌ها در جستجوی وفا و صداقت مانند پرگاری هستند که وجودشان ثابت و پایدار است، حتی اگر سرگردان و بلاتکلیف به نظر برسند.