شمارهٔ ۷۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده بیداری و آگاهی دل از حالت‌های مستی و غفلت است. شاعر با نگاهی به حال و هوای زمانه متوجه می‌شود که در واقع هیچ‌کدام از موجودات و حالت‌های موجود در این دنیا، ارزش واقعی ندارند و در کنار هم، در پی شناخت حقیقت برمی‌آیند. به بیان دیگر، در این دنیای فانی و دگرگون، هیچ‌چیز از هستی خود برتر نیست.